Coton de Tuléar - jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych. Stanowi osobną podsekcję - Coton de Tuléar.

Nazwa psa jest związana z miejscem, do którego według legendy dotarły dwa psy pochodzące z rozbitego statku żeglarzy francuskich. Tuléar to miasto na południu Madagaskaru, gdzie licznie występowały psy tej rasy. Natomiast coton (fr. bawełna) odnosi się do bardzo miękkiej i puszystej sierści tych psów. W 1971 roku zostały oficjalnie uznane jako rasa przez FCI.

Krótka, czaszka dość szeroka, stop zaznaczony, nos czarny (tolerowany też czekoladowy), kufa prosta.

Raczej okrągłe, ciemne, żywe, dobrze rozmieszczone. Brzegi powiek czarne lub czekoladowe, w zależności od koloru nosa.

Zgryz nożycowy lub cęgowy.

Trójkątne, opadające, osadzone wysoko, dość długie. Szerokość ok. 6 cm, długości ok. 7 cm, cienkie, pokryte włosem białym lub jednym z trzech dopuszczalnych:

• łaty beżowe mniej lub bardziej ciemne
• mieszanina włosów beżowych i czarnych
• niewielka ilość czarnych włosów dających wrażenie jasnoszarej łaty.

Umięśniona, lekko łukowata, bez podgardla, skóra nie tworzy fałdów.

Dłuższy niż wyższy, linia grzbietu minimalnie wypukła, grzbiet zwarty, lędźwie i klatka piersiowa dobrze rozwinięte, brzuch podciągnięty.

Osadzony nisko, dosyć długi (18 cm), koniec uniesiony; w stanie spoczynku sięga poniżej stawu skokowego, w ruchu noszony wesoło.

Długa (przynajmniej 8 cm), włos bardzo delikatny, sprężysty, puszysty, gęsty. Może być lekko falisty.

Białe; dopuszczalne są żółte lub szare plamy na uszach, byle niezbyt ciemne (rozjaśniają się z wiekiem).

Rodzinny pies do towarzystwa.

Rasa ta znosi dobrze warunki miejskie oraz silnie przywiązuje się do właścicieli - jest psem oddanym całej rodzinie. Czujny, lecz nie hałaśliwy, żywy pies lubiący spacery. Akceptuje inne zwierzęta domowe, aczkolwiek należy uważać na jego przetrwały instynkt łowiecki.